جمعه 8 فروردین 1393  04:40 ب.ظ    ویرایش: جمعه 8 فروردین 1393 04:44 ب.ظ

نماز که تمام می‌شود خیلی‌ها سریع بلند می‌شوند که بروند. بعضی‌ها اما قدری می‌نشینند، تسبیحی می‌چرخانند و دعایی می‌خوانند. من هم نشسته‌ام اما نه برای دعا و تسبیح؛ دارم دو تا مرد جوان را تماشا می‌کنم که آن طرف نرده‌ها ایستاده‌اند و اجازه نمی‌دهند مردم به «مسئولان» نزدیک شوند. لابد مِن‌باب رعایت اصول امنیتی و ... . رفتارشان اما خوب است.

تا حالا اینقدر نزدیک به جایگاه ننشسته بودم. آمدنم به اینجا هم البته قضیه داشت: بالاخره عید است و خیلی از مردم به مسافرت رفته‌اند. اینجا هم مثل جاهای دیگر شهر، خلوت‌تر از گذشته است. این است که صف‌های جلو پر نشده‌اند. دارم می‌روم از در اصلی وارد شوم که صدایی می‌گوید: «آقا پسر!» خوش خوشانم می‌شود. هنوز هم بیشتر به «آقا پسر»ها می‌خورم تا «آقا»های خالی! می‌چرخم طرف صدا. مردی‌ست میانسال که با دستش پرده‌ای را بالا زده و اشاره می‌کند. می‌روم نزدیک‌تر که می‌گوید از این طرف برو مستقیم جلوی جایگاه. من هم می‌روم. کمی جلوتر در کوچکی بازکرده‌اند که چند ردیف جاکفشی کنارش خودنمایی می‌کند. کفش‌هایم را می‌گذارم توی جاکفشی. از گیت دیگری رد می‌شوم که صدای دستگاه بلند می‌شود: «بیییییب». متصدی‌اش می‌گوید: «کلید داری؟» می‌گویم «بلی». اشاره می‌کند که مشکلی نیست. وارد می‌شوم. مرد دیگری راهنمایی‌ام می‌کند که درست در ادامه‌ی صف بنشینم. می‌نشینم. در صف هفتم، جلوی جایگاه...

دارم بلند می‌شوم که می‌بینمیش. دارد از درب جلو، سمت «مسئولان» بیرون می‌رود. اما وقتی کفش‌هایم را برمی‌دارم که بروم، می‌بینم درست جلویم است. اولش تعجب می‌کنم: «مسئولین و شناخته‌شده‌ها معمولا از درب پشتی می‌روند، چرا این‌یکی اینجاست؟» چند نفری سلامش می‌کنند. جواب می‌دهد. آرام‌تر از من راه‌ می‌رود ولی تصمیم می‌گیرم سرعتم را با او هماهنگ کنم و ببینم تا کجا همینجوری می‌خواهد برود.

«حاج آقا سلام عرض کردم... خیلی مخلصم». سری برای مأمور اورژانس تکان می‌دهد و می‌پیچد به طرف میدان انقلاب. انداخته توی مسیر ویژه اتوبوس‌های تندرو و می‌رود. من هم با یکی دو قدم فاصله، دنبالش هستم. نمی‌دانم تا کجا می‌خواهد همینطوری پیاده برود. کمی جلوتر یک «ام‌وی‌ام ایکس ۳۳» مشکی،‌ می‌پیچد توی مسیر ویژه. یک آقای روحانی کنار راننده نشسته‌اند و می‌روند. کمی حرصم گرفته اما توجهی نمی‌کنم. مواظبم که گمش نکنم. هنوز چند قدمی نرفته‌ایم که صدای پچ‌پچی می‌شنوم. دو تا مرد میانسال کمی جلوتر از من و درست موازی با او دارند با هم نجوا می‌کنند:

«دعایی»ه؟

نه! «دعایی» نیست.

بابا «دعایی»ه... می‌شناسمش.

نه بابا شبیه اونه. اون نیست.

اما من می‌دانم که خودش است. از ردیف «مسئولان»‌ تا اینجا تعقیبش کرده‌ام و در طول این راه، بارها به او آفرین گفته‌ام. با خودم گفته‌ام که چقدر خوب است که مردم «مسئولان» و «شناخته‌شده‌های انقلاب» را در بین خودشان ببینند نه از پشت حصارها، نه از پشت شیشه‌های دودی ماشین‌های گران‌قیمت و نه در محاصره‌ی بی‌دلیل محافظ‌ها.

در همین فکرها هستم که سر «۱۲فروردین»‌ می‌ایستد. پیکان سفیدرنگ «ایران ۱۱» متنظرش است. کنار راننده می‌نشیند و... تعقیب من هم به سرانجام می‌رسد: پیکان مدل ۷۵.

آفرین حاج آقا. آفرین.



   


نظر دهید()  

بسم الله

«عشق سوزان است بسم الله الرحمن الرحیم *** هرکه خواهان است بسم الله الرحمن الرحیم»
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic